-`๏?-Chiengkarn-`๏?-แบบ Pure Pure

[Art999]

-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?-พาลูกเที่ยว-`๏?-อีสาน#1 ตอน : ตามหาไดโนเสาร์
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E7416768/E7416768.html
-`๏?-พาลูกเที่ยว-`๏?-อีสาน#2 ตอน : เลยไปเลย...ลูกพี่
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E7440464/E7440464.html
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
สวัสดีอีกครั้งครับ....ตอนนี้เป็นตอนที่สามของทริปอีสาน   เรามาถึงเชียงคานแล้วหล่ะ  สำหรับบางท่านที่
เพิ่งเห็นกระทู้นี้  ขอเชิญเข้าชมที่ตอนที่ 1 และ 2 ได้ที่ลิงค์ด้านบนนะครับ  เพื่ออรรถรส

สำหรับลิงค์ด้านล่าง  เป็นทริปเชียงคานของผมเองเมื่อปีที่แล้ว  ในช่วงเวลาเดียวกัน 6 วัน 5 คืน


ผมย่อภาพเตรียมไว้แล้ว....ก็เลือกเอง คัดเอง  ชอบทุกภาพ  เพราะมันเป็นเรื่องราวที่เราได้พบเจอ
หากเป็นไปได้ จะลงให้หมดทุกภาพ  พร้อมกับเล่าประกอบครับ


พิกัด  เชียงคาน จ.เลย (บ้านคุณยายศรีพรรณ)
Lat.       17 53 36.24N
Long.  101 39 04.49E

แก่งคุดคู้  จ.เลย
Lat.       17 54 24.04N
Long.   101 42 07.04E

วัดพระบาทภูควายเงิน จ.เลย
Lat.      17 53 50.19N
Long.  101 44 56.53E

สวนหิน ผางาม (คุณหมิง เมืองเลย)
Lat.      17 02 58.57N
Long.  101 44 37.29E

ด่านท่าลี่  จ.เลย
Lat.     17 38 39.72N
Long 101 24 22.63E

ภูท่อก  จ.เลย  (แหะๆๆ ๆๆๆ  ไปสองครั้ง  ยังไม่ได้ขึ้นเลย)ปีหน้าไปใหม่
Lat.     
Long.





ไปกันดีกว่าครับ.......ผมรักเชียงคาน






-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?-เชียงคาน-`๏?->>>>>>>>>แล้วมันอยู่ไหนล่ะ? #1
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E6209161/E6209161.html
เมืองเล็ก...สงบงาม...นาม-`๏?-เชียงคาน-`๏?- #2
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E6215969/E6215969.html
ปล่อยเวลาให้เดินช้าๆ ที่>>>>>>>>>-`๏?-เชียงคาน-`๏?- #3
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E6225592/E6225592.html#1
-`๏?-เชียงคาน-`๏?-โห...ตั้ง 5 คืน ไปทำอะไรมาเนี่ย? 55 55555 #4
http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E6228647/E6228647.html
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-

[Art999]

ทำผ้านวมเสร็จ..จากกระทู้ที่สอง  เรามาต่อที่แก่งคุดคู้ครับ
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-


ข้อมูลที่ผมหาไปและถูกถามบ่อยครับ (เดี๋ยวจะมาปรับและเพิ่มให้มากขึ้น  หลังจากกระทู้จบครับ)

ที่พัก : ศรีพรรณโฮมสเตย์ โทร 042-821-797 150 บาท/ คน / คืน (รวมอาหารเช้า)
http://www.sripanhomestay.com/
เว๊ป จัดทำโดย นักท่องเที่ยวคนนึง ที่ไปพักพร้อมผมพอดี แล้วแกประทับใจอย่างมาก ทำให้
คุณยายฯ ก็เพิ่งรู้ จากผมที่โทรไปบอก และอีกอย่างที่บ้านคุณยายก็ไม่ได้มีเน็ตหรือคอมแต่อย่างใด
กรุณาเข้าใจ และอย่าแจ้งลบเลย คนที่ทำให้เพราะเขาประทับใจ อีกทั้งคุณยายก็อายุ 72 ปีแล้ว มีแขกเข้าพักบ้าง ดีกว่าอยู่คนเดียวเหงาๆ ครับ

รถทัวร์ : แอร์เมืองเลย 02-936-0142, 02-936-1978 ราคา 494 บาท ถึงเชียงคาน
ชุมแพทัวร์ 02-936-3842 ราคา........(ไม่ทราบ) ถึงแค่ จ.เลย ต้องต่อรถอีก
บขส. 999 โทร 02-936-2841, 02-936-2852-66 ต่อ 448, 611 ราคา 700 กว่าบาท

ที่เที่ยว : ด่านไทย-ลาว (เชียงคาน), สะพานมิตรภาพ ไทย-ลาว ท่าลี่, พระเจดีย์ทันใจ, พระอาทิตย์ตกริมแม่น้ำโขง, วัดต่างๆ ที่เชียงคาน, พระใหญ่, พระบาทภูควายเงิน, ภูท่อก, ฯลฯ

เทศกาล : ที่เชียงคานจะมีสงกรานต์และออกพรรษาครับ คุณยายฯ บอก

ของฝาก : ผ้าห่มนวม ทำจากฝ้าย 100 % ของเมืองเลยแท้ๆ ในที่นี้ขอแนะนำร้านนิยมไทย***ครับ, มะพร้าวแก้ว*** โอท๊อปแก่งคุดคู้ ควรเลือกที่ทำจากมะพร้าวอ่อนหรือมะพร้าวกระทิ,

ของกินของอร่อย : ก๋วยเตี๋ยว ซ.10 (ถนนเส้นนอก)***, แหนมทอด/ยำแหนม ป้าแห่ว ใกล้ ซ.7***, ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นร้านแสงทอง**, ซาลาเปาปุยฝ้าย**, ร้านก๋วยเต๋ยว/สุกี้ ริมน้ำโขง ประมาณ ซ.15-16***, ไอสครีมลุงเติบ ***, กาแฟ โอเล่**, กาแฟ นาทีทอง***, ทานอาหารบ้านคุณยายศรีพรรณ*** ถึงแม้ไม่ได้พัก 55 55555

กล้อง : นิค่อน แล็นส์แทมร่อน (ตัวเดียวทั่วไทย)

ขาตั้งกล้อง : ชอบสองขาของตัวเองมากกว่า เพราะแบกไปทีไร ก็ไม่เคยกาง

การย่อภาพ : ใช้ Acdsee Pro2.5 ง่ายสำหรับผม ที่ไม่ใช้ PS เพราะยากไปสำหรับผม

สิ่งที่ควรทำ : ถ่ายรูป, ส่งโปสการ์ด, ใส่บาตร, ขี่จักรยานเที่ยว, เดินเที่ยวตลาดเช้า, พักโฮมสเตย์, แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้ใหญ่ที่นั่น, ไปเยี่ยมตาลอบและยายทองกัน, สาวๆ ไปกินกาแฟสุดหล่อ นามโอเล่, ผู้ชายแวะกินกาแฟร้านนาทีทอง, ช่างภาพ ก็แวะไปคุยกับลุงไพโรจน์ ที่ แกลลอรี่ด้านหน้าตลาดสด, ตัดผมหรือเปลี่ยนทรงผมใหม่ ที่ร้านน้องเมย์ (ตรงข้ามบ้านยายฯ).........ฯลฯ

[Art999]

ทานข้าวต้ม ขนม นมเนยเสร็จ...ครอบครัวเพื่อนๆ 2 ครอบครัว  เก็บของ  จะเดินทางกลับ กทม.

ผมอยากพาพวกเขาไปทำบุญ......

กับตาลอบเเละยายทองกัน....


บ้านตาลอบ  วิ่งไป ซ.14 ฝั่งตลาดให้สุด  จะเจอสามแยก  เลี้ยวซ้ายนิดนึง
เข้า ซ.22  แล้วถามคนแถวนั้นดู  ใกล้วันศรีพนมมาศครับ
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-

ฯลฯ











***(เครดิต)ข้อมูลมาจากคนค้นคน)

นับถอยหลังไปอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันวาเลนไทน์ วันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงออกถึงความรักที่ใครหลายคนให้ความสำคัญกับวันนี้

ไม่ว่าใครจะนิยามความรักว่าเป็นของคู่กัน ความเหมือน ความพอดี ความลงตัว หากแต่นิยามความรักของตาลอบที่มีต่อยายทองนั้น กลับมองว่าวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงนั้นไม่เคยมีความหมายต่อตาและยายเลย เพราะชีวิตรักที่ตาและยายได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากว่า 50 ปี นั้นไม่เคยมีวันไหนที่ความรักของตาที่มีต่อยาย และยายมีต่อตานั้นลดน้อยลงไปตามกาลเวลาเลย

หากแต่ความรักของทั้งคู่กลับเพิ่มพูนขึ้นสวนทางกับสังขารที่เริ่มจะโรยรา "สำหรับตาวันนี้มันก็เป็นแค่วันธรรมดาๆวันหนึ่ง ไม่มีความหมายอะไรเลย ดอกกุหลาบมันจะสู้สิ่งที่เราทำดีให้กันทุกวันได้ยังไง มันเทียบกันไม่ได้หรอก ตาไม่เห็นว่ามันจะสำคัญกับชีวิตตรงไหนเพราะถึงไม่มีวันนี้ ยังไงตาก็ยังรักยายเท่ากันทุกวัน? อมร สีสุภเนตร หรือที่ชาวบ้านในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย รู้จักกันในนามของ ?ตาลอบ? ส่วนภรรยาคู่ทุกคู่ยากชาวบ้านเรียกขานกันว่า ?ยายทอง? พื้นเพเดิมยายทองเป็นคนอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ส่วนตาลอบเป็นคนเชียงคาน จังหวัดเลย ปัจจุบันสองตายายอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆสภาพเก่าๆหลังหนึ่งตามลำพังสองคนโดยมีลูกๆคอยดูแลอยู่ห่างๆ


เมื่อมองเข้าไปในบ้านจะสังเกตุเห็นว่าบ้านของตาเสมือนเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมๆ เพราะอุปกรณ์ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆในการดูแลยายนั้น ตาได้ดัดแปลงให้เหมือนกับทางโรงพยาบาล ทั้งนี้ก็เพื่อจะได้ดูแลยายได้อย่างเต็มที่ ย้อนไปเมื่อ 50 ปีที่แล้วตาลอบซึ่งเป็นช่างตัดผมหนุ่มฐานะยากจนได้พบรักกับยายทอง แม่ค้าขายอาหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านในงานรำวงสร้างโบสถ์ที่วัดป่ากลาง อำเภอเชียงคาน หลังจากที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 5-6 ปีจนมั่นใจในความรักที่มีให้ต่อกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากขอหญิงสาวที่เขารักแต่งงาน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมใหญ่โตอะไร ไม่มีเงินสินสอดทองหมั้นมากมาย หากแต่มีเพียงคำมั่นสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้ให้กับหญิงสาวที่เขารักว่า จะครองรักและดูแลกันตลอดไป ทั้งในยามทุกข์และยามสุขจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตจะเดินทางมาถึง



เวลาผ่านมา 50 ปี ทั้งคู่ครองรักกันจนกระทั่งแก่เฒ่า และตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรักของคนทั้งคู่ที่มีให้กับกันก็มากพอและสม่ำเสมอพอที่จะทำให้ชีวิตรักของคนคู่นี้กลายเป็นตำนานรักแท้ที่น่าจดจำ แต่จะเป็นเพราะสวรรค์บัญชาหรือฟ้ากำหนด จู่ๆปี 2538 ยายทองก็ล้มป่วยลงด้วยการเป็นอัมพฤกษ์ทางด้านซ้าย ซึ่งก็พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง แต่เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมา อาการของยายทองก็กำเริบทรุดหนักลงไปอีก จากอัมพฤกษ์กลายเป็นอัมพาต ไม่สามารถพูดคุยกับตาลอบได้อีก นอกจากส่งเสียงร้องไห้ซึ่งบางครั้งก็มีแต่เสียงร้อง บางครั้งก็มีแต่น้ำตา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการสื่อสารเพียงอย่างเดียวที่ตาลอบรับรู้และเข้าใจเสมอว่ายายต้องการอะไร ยายเขาร้องไห้ เพราะว่าเขาอยากจะพูดกับเรา แต่เขาพูดไม่ได้ เขาจึงบอกเราด้วยการร้องไห้ออกมา พอตาได้ยินเสียงไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ตาก็จะเดินไปพูดกับเขา หรือไม่ก็ต้องส่งสียงตอบกลับไป ส่วนใหญ่ตาจะบอกเขาว่า ? อย่าร้องเลย เราอยู่ตรงนี้แล้ว ? บางทีก็บอกยายว่า ? เราจะอยู่กับเธอ จะดูแลเธอไปจนกว่าจะตายจากกัน? ที่บอกอย่างนี้เพื่อให้ยายรู้ว่าตาอยู่ใกล้เขาไม่ได้หนีไปไหน?




ปฏิเสธไม่ได้ว่า น้อยครั้งนักที่เราจะได้เห็นภาพฝ่ายชายดูแล ปรนนิบัติฝ่ายหญิง หากแต่สิ่งที่ตาทำนั้นได้พิสูจน์ให้โลกรู้ว่าความรักของตาที่มีต่อยายนั้นเป็นตำนานความรักอันยิ่งใหญ่ที่ใครๆต่างก็แสวงหา ตาอยากใช้ชีวิตอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย เราจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เราต้องมั่นคงต่อกัน ตาสัญญากับยายว่าจะดูแลยายให้ดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย



ตาตั้งใจรักษายายให้ดีที่สุด ตาทุ่มเทชีวิตให้ยายทั้งหมดเลยเพราะว่ายายมีความหมายกับตาสุดชีวิตเลย ทุกวันนี้ตายังมีความหวังอยู่ว่ายายจะอาการดีขึ้นและกลับมาพูดกับตาได้เหมือนเคย เราต้องอยู่แบบมีความหวัง เพราะความหวังนี่แหละที่จะทำให้เรามีกำลังใจดูแลยายต่อไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างหนึ่ง ? หากก่อนที่จะจากกันไปในชาตินี้ใจลึกๆตาลอบก็อยากให้ปาฎิหารย์นั้นมีจริง เพราะอยากให้ยายฟื้นขึ้นมาอีกซักครั้ง เพื่อที่จะถามข้อข้องใจที่ชายคนหนึ่งเก็บไว้มาหลายปีว่าที่ผ่านมาเขาทำดีพอที่สามีคนหนึ่งจะทำให้ภรรยาที่เขารักที่สุดได้หรือไม่? ถึงแม้ว่าบั้นปลายชีวิตอันแสนสุขจะถูกพรากไป และแทนที่ด้วยความทุกข์ทรมานจากอาการเจ็บป่วยของอีกฝ่ายหนึ่ง

คำมั่นสัญญาทุกคำที่ตาลอบเคยมอบไว้ให้กับยายทองก็ยังไม่มีคำใดหรือตัวอักษรตัวใดเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ตลอดระยะเวลา 12 ปีที่ยายทองล้มป่วย แทบจะทุกนาทีของชีวิตตาลอบได้มอบให้กับการเฝ้าดูแลประคบประหงมยายทองอย่างใกล้ชิด ไม่เว้นแต่ยามหลับหรือยามตื่น ตาดูแลยายไม่เคยห่าง ตาต้องดูแลทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่อง อาบน้ำ เช็ดตัว ไปจนถึงเรื่องการเช็ดอึ เช็ดฉี่ อาหารการกิน อาการเจ็บป่วยต่างๆเราต้องคอยสังเกตุตลอดเวลา เวลาทำอะไรตาก็จะนึกถึงยายก่อนเสมอ

ถ้ายายยังไม่นอนตาก็ยังไม่นอน หรือถ้ายายยังไม่ได้กินข้าวตาก็จะยังไม่กิน เพราะต้องป้อนยายก่อน? การดูแลปรนนิบัติยาย ตาลอบจะทำเพียงคนดียวทุกครั้ง และตาจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยป็นอย่างดี แม้แต่แพมเพอร์สตาก็จะไม่ใส่ให้ยายเพราะเกรงว่าจะอับชื้นและทำให้เป็นแผลกดทับได้ ตาจึงไม่เคยเบื่อกับการที่ต้องคอยเช็ดอึ เช็ดฉี่อยู่ตลอดทั้งวัน เสิ้อผ้าของยายตาก็จะไม่ซักผงซักฟอกเพราะกลัวยายจะแพ้และเป็นผื่น ฯลฯ ทุกวันนี้ตากลัวว่ายายจะทิ้งตาไปไม่อยากให้ยายตายเลย อยากให้อยู่เป็นเพื่อนกัน อยู่เป็นคู่รักกันตลอดไป ตาไม่เคยคิดอย่างคนอื่นเลยว่าตายไปภาระจะได้หมดลง ไม่คิดเลย?



ภาพที่ชาวเชียงคานเห็นจนชินตาคือภาพชายชราวัย 73 ปี ปั่นรถจักรยานที่มีเตียงพยาบาลพ่วงติดอยู่ด้านหน้า โดยมียายนอนลืมตาแน่นิ่งอยู่บนเตียงเคลื่อนที่ไปตามถนนหนทางต่างๆ รถคันนี้เป็นรถที่ตาลอบประดิษฐ์ขึ้นมาเองกับมือเพราะถ้าจะซื้อเตียงแบบโรงพยาบาลนั้นก็เกินกำลังที่ตาจะมีได้ ด้วยความที่ตาเคยมีความรู้ทางช่างจึงต่อเตียงพยาบาลขึ้นมาและดัดแปลงต่อเติมให้เตียงนั้นเคลื่อนที่ได้ และมีหลังคาคอยคุ้มแดดคุ้มฝนและมีมุ้งคอยกันยุงและแมลงต่างๆ ที่ตาทำเช่นนี้หวังเพื่อให้ยายอยู่ใกล้กับตาตลอดเวลาเพราะเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นมาตาจะได้ช่วยเหลือยายได้ทัน

ดังนั้นเวลาตาจะไปไหนก็จะพายายไปด้วยเสมอ ใครที่เห็นรถของตาต่างก็อดไม่ได้ที่จะไม่เหลียวหลัง และต่างก็ตั้งข้อสงสัยไปต่างๆนานา บ้างก็นึกว่าเป็นรถซาเล้ง รถขายของ รถเก็บของเก่า บ้างก็ว่ารถขนศพ แต่ถึงอย่างไรตาลอบก็ไม่สนใจคำครหาเหล่านั้นเพราะสิ่งสำคัญที่ตาพายายออกมาอย่างนี้ก็เพื่อให้ยายออกมารับอากาศข้างนอก ให้ยายได้รับการทักทาย พูดคุยจากผู้คนต่างๆเพื่อกระตุ้นให้ยายรู้สึกตัวมากขึ้น


นอกจากนี้ตายังรู้ใจยายดีว่ายายชอบให้ตาพาเที่ยวไปตามที่ต่างๆ ตาจึงมักปั่นเตียงเคลื่อนที่คู่ใจคันนี้พายายไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆที่มีความสำคัญๆในอดีต ไม่ว่าจะเป็นสถานที่พบรักกัน สถานที่ๆทำมาหากินด้วยกัน ทั้งนี้ตาทำเพื่อพายายไประลึกถึงความหลังอันงดงามเพื่อกระตุ้นความจำ

ความรู้สึกของยายและอย่างน้อยความหลังเหล่านี้เสมือนเป็นน้ำหล่อเลี้ยงความเศร้าหมองของชะตากรรมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญอยู่ได้ไม่มากก็น้อย บ่อยครั้งเวลายายมีอาการป่วยมาก ตาต้องพายายไปรักษาที่โรงพยาบาลเชียงคาน โดยมากตาจะปั่นเตียงพยาบาลเคลื่อนที่พายายไปที่โรงพาบาล ทันทีที่ไปถึงจะเป็นอันรู้กันกับเจ้าหน้าที่ว่าเตียงประดิษฐ์ของตาคันนี้สามารถใช้แทนเตียงของโรงพยาบาลได้เป็นอย่างดี และเมื่อพยาบาลเห็นคนไข้รายนี้ทีไรก็อุ่นใจได้ว่าไม่ต้องมาดูแลยายทองอะไรมากนัก เพราะตาลอบจะเป็นคนดูแลยายเองทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องให้พยาบาลเข้ามายุ่งเลย



เพราะตาลอบคิดว่าเจ้าหน้าที่คงจะดูแลไม่ดีเท่ากับตัวเอง ซึ่งนั่นเป็นเพราะตาลอบทำด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตาลอบได้พิสูจน์ให้เราเห็นว่าสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้กับหญิงสาวอันเป็นที่รักเมื่อ กว่าปีที่แล้วนั้น ไม่ใช่แค่ลมปาก หรือถ้อยคำหวานหู ตามแรงปราถนา หากแต่เป็นถ้อยคำที่ออกมาจากความรู้สึกข้างในหัวใจ ที่มีที่ว่างให้เพียงแค่หญิงสาวที่เขารักเพียงคนเดียว คำมั่นสัญญาที่ตาลอบมอบให้จึงเป็นพันธะสัญญาที่ถูกจารึกลงบนหินผา ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็ไม่มีวันลบเลือนและยังทำอย่างซื่อตรงสม่ำเสมอ ไม่ต่างอะไรกับการขึ้นลงของดวงตะวัน ที่จะเป็นอยู่เช่นนั้นชั่วนิรันดร์



ออกอากาศ วันอังคาร ที่ 13,20 กุมภาพันธ์ 2550 ทาง โมเดิร์นไนน์ทีวี
-`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?--`๏?-

[Art999]

ตาลอบจำผมไม่ได้หรอกครับ....



ผมอยากพาเพื่อนๆ ลูกๆ มาเยี่ยมคุณตา คุณยาย 
อยากให้เค้าเห็นถึงความรักจริง  ที่มอบให้กัน....ว่ามันยิ่งใหญ่ขนาดไหน




ถึงเรามีไม่มาก..แต่ถ้าเราให้กับคนที่ขาด..

ผมว่าสิ่งนี้แหละ  ที่เราควรทำ 

ผมจะปลูกฝัง  ความคิดนี้ให้นางฟ้าน้อยๆ ของผมตลอดไป












ช่องทางสื่อสารอีกทางหนึ่งครับ...

[Art999]

ก่อนมาเราโทรมาก่อนครับ..ว่าทริปนี้จะพาเด็กๆ มาชม  การทำผ้านวมด้วยมือ
Hand Made ล่ะ..ว่างั้น



เราทราบว่าฝ้ายขาดตลาดอยู่พักนึง...แต่ก็หามาทำให้เราชมได้

ขอบคุณครับ


วิธีทำผ้านวม  วิธีนี้..ทำกันมานานเเล้ว
ผมเคยเห็นวิธีคล้ายๆ กันนี้ที่ แถวสิบสองปันนา จีน 

คุณยาย  จะเเกว่งไม้ที่เห็นไปมา  ส่งด้ายสีชมพู (สีขาวก็มี)ไปมา
จนสุดแผ่นฝ้ายที่เตรียมไว้  8 ชั้น

สังเกตุด้ายบนฝ้ายดูนะครับ....


จะตีด้ายไปมาในทิศทางเดียวกัน  ถือว่า 1 ชั้น
ทำไปมา ไปมา...

มี หลายขนาดนะครับ...จะแบ่งเป็น กิโลกรัม  เช่น ฝ้าย 1.5 กก., 3 กก.เป็นต้น

ผืนนี้ 3 กก.  คุณแม่น้องพันไมล์จอง

[Art999]

สำหรับกระทู้เต็มๆ รบกวนชมต่อที่ลิงค์  ที่ฝากไว้นะครับ

สวัสดีทุกท่านครับ

[Art999]

 

[Art999]

 

[Art999]

 

[Art999]

สวัสดีจริงๆ แล้วนะครับ